مسيرهاي گردشگري اطراف تبريز

آبشار آب سفيد عروس زيباي لرستان

آبشار آب سفيد يكي از طبيعي ترين و زيباترين آبشارهاي كشور است كه در بخش بشارت اليگودرز واقع شده است، اين آبشار با ارتفاعي بيش از 60متر از تونلي در دل كوه بيرون مي آيد و سرچشمه آن در پرده ابهام باقي مانده است.هر ساله در فصل بهار و تابستان اين عروس سفيدپوش ميزبان اكثر مردم ايران است. آنان با طي كردن مسيري صعب العبور به دور از هياهوي شهرنشيني ساعاتي و حتي بعضاً چندين روز را دراين منطقه سپري مي كنند، منطقه اي ييلاقي با كوههاي سر به فلك كشيده و درختان زيباي بلوط و گردو كه حتي در تابستان براي گذران شب به ناچار بايد در پناه چادر بيتوته كني، اگر در خلوت صبح مقابل اين عروس سفيدپوش بنشيني و لحظه اي به صدايش گوش فرادهي با تو سخن مي گويد، سخن از قدرت و عظمت حضرت باري تعالي، قدرتي كه ما انسانها از درك واقعي آن عاجزيم، قدرتيكه مختص ذات اوست و انديشه درباره آن لرزه بر اندام انسان مي اندازد.آبشار آب سفيد در 90كيلومتري شهرستان اليگودرز قرار دارد و تنها مسير آن از روستاهاي كاكلستان و قليان است كه سال گذشته آسفالت آن به طور كامل انجام شده است و آب آن نيز يكي از بهترين و سالمترين آبهاي معدني به شمار مي رود.

 مارگون محصور بین گلها وطبیعت وحشی

دره اي زيبا ومنحصر به فرد قابل رقابت به تمام طبيعت ايران وافسونگر از شاهكار خلقت

اين آبشاروطبيعت افسونگر درزمستانها تبديل به يخشار ميگردد24 كيلومتري شهرياسوج            

قرار دارد در ميان كوههاي بنار وسقاوه از مسيري ديگر در 60كيلومتري شهرشيراز و از                          

 شهرسپيدان                                              

هواي مارگون معتدل ومرطوب است . آبشار مارگون بزرگترين وشايد زيباترين آبشار خاورميانه است وبه دليل قرار گرفتن در داخل تنگه زيباي مارگون و تعدد رگه هاي آبشاري كه به درون دره سرازير مي شودند جذابيتي خاص و منحصر به فرد دارند.

گلهاي وحشي كه منظره دشت هاي اين روستا را در بهار مملو از لاله هاي وحشي و واژگون مي سازند و گلهاي ختمي و رنگارنگ خاطره اي بديع وفراموش نشدني را در ذهن هر بيننده اي ايجاد ميكند .

لاویج یکی از دهستانهای شهر چمستان نور در استان مازندران می باشد که در پای سلسله جبال البرز قرار داردودارای موقعیت پای کوهی است.در عرض جغرافیایی ۳۶درجه و ۲۵دقیقه شمالی وطول جغرافیایی ۵۲درجه و قیقه شرقی در ارتفاع ۷۳۹متری از سطح دریا قراردارد.(۱)این دهستان متشکل از ۹ روستا میباشدکه عبارتند از رئیسکلا (مرکز دهستان)-دیزینکلا-بهبنک-کرچی- کیاکلا-ملاکلا-خطیب کلا-ملا محله-سادات محله .همه روستا ها در پای کوهها مستقر میباشند و دور تا دور دهستان لاویج را حصار بلندی از کوههای البرز فرا گرفته است که در بهار و تابستان پوشیده از در ختان انبوه و سرسبز می شود که مناظر بدیع و دل انگیزی خلق می کند.این منطقه از آب و هوای بسیار مطبوع و خنکی در بهار و تابستان برخوردار می باشد که به همراه طبیعت و سرسبزی بی نظیر مسافران و توریستهای زیادی را در خود جذب می کند.به طوری که می توان سوغات لاویج را هوای پاک و سالم و یک شبخوابیدن در دامن طبیعت آن در بهار و تابستان نام برد که خاطره آن سالها در ذهن مسافران خواهد ماند
 وجود آب گرم در این مکان و طبیعت بی نظیر آن علاقه مسافران را به ماندن در این مکان جلب می کند و این خود نقشاقامتگاهها و رستوران ها را در این مکان بیش از پیش مهم جلوه می دهد.  در حال حاضر دارای ۳ مسافر خانه د کنار آبگرم ۲ سوئیت و صدها خانه و ویلاهای اجاره ای می باشدکه با توجه به خیل عظیم مسافر در بهار وتابستانظرفیت پذیرایی از همه مهمانان را ندارد و جا دارد تا در این زمینه بیشتر توجه گردد.این ناحیه کوچک به سعتلاویج دارای نواحی اکوتوریستی بی نظیری می باشد .از نواحی تفریحی وتوریستی آن می توان از: ۱.پارک جنگلی کشپل ۲.آبشار حرام او ۳.جاده های جنگلی ۴.آبگرم معدنی لاویج  ۵.سوردار ۶.جنگل اسیونگ ۷.مراتع و چمنزارهای نومه ۸. چشمه ها و رودخانه های پر آب و خروشان ۹.ییلاق زیبای ایزوا ۱۰.منطقه ییلاقی میر خمند وکوههای پوشیده از انبوه درختان و جنگلهای وسیع و بکر را نام برد. در ضمن این منطقه ۳۰ کیلومتر با نوار ساحلی زر ( با ماشین نیم ساعت تا دریا) فاصله دارد.  

درياچه گهر مرواريد درخشان اشترانكوه

يكي از طبيعي ترين و زيباترين درياچه هاي ايران در بخش «ززوماهرو» از توابع شهرستان اليگودرز قرار گرفته است و همچون مرواريدي بر دامن رشته كوه زاگرس و اشترانكوه ميدرخشد.اشترانكوه با مرتفع ترين قله آن «سن بران» به ارتفاع 4هزار و پنجاه متر از سطح آبهاي آزاددر جنوب غربي شهرستان اليگودرز واقع است. در دامنه جنوبي اين قله درياچه اي زيبا وطبيعي با آب شيرين و زلال شكل گرفته كه از ذوب برفهاي سلسله جبال اشترانكوه وكوه سبز، و آب چشمه هايي كه به صورت آبراههاي متعدد به سمت رودخانه و درياچه جريان دارند.اين درياچه زيبا و كم نظير در ارتفاع 2هزار و 360متري از سطح درياي آزاد در طول جغرافيايي 17و 49 درجه شرقي و عرض جغرافيايي 19و33درجه شمالي در ارتفاعات اشترانكوه گسترده است، و درياچه كوچك ديگري به فاصله 5/1كيلومتر در شرق درياچه گهر قرار دارد كه معروف به درياچه گهر بالايي است.طول درياچه گهر حدود 1500متر و عرض متوسط آن 600متر و عمق آن به 38متر مي رسد و در زمستان بيشتر سطح آن يخ مي بندد. اغلب اروپائيان و سياحان اين درياچه را به نام درياچه ايران مي شناسند كه اين شناخت حاصل معرفي يك زن انگليسي بنام ايزابلالوسي بيشوپ است كه در سال 1890 ميلادي توانست مدت 3ماه در اين منطقه تحقيق كرده و هزار كيلومتر راهپيمايي كند ولي باتوجه به اسناد معتبر تاريخي اولين كسي كه موفق به كشف درياچه گهر شد يك زمين شناس اتريشي به نام (آ-رودلر) بود كه در سال 1888 ميلادي موفق شد نام خود را به عنوان كاشف درياچه گهر در تاريخ ماندگار كند. اولين و قديمي ترين تصوير مستند تهيه شده از اين درياچه نيز در سال 1891 ميلادي گرفته شده است كه به يك سياح فرانسوي بنام (ژان ژاك دومرگان) تعلق دارد.
رودخانه گهر، يكي از سه شاخه هاي مهم رودخانه دز است، در سر آب بخشي از آب درياچه را تأمين مي كند و در پاياب درياچه عمده ترين منبع تغذيه كننده رودخانه است. راه دسترسي به درياچه گهر از چندين طريق امكان پذير است كه يكي از مهمترين و آسانترين آنها راه قديمي مالرو و عشايري گدار (دره دزدان) است كه در فاصله تقريبي 27 كيلومتري جاده اليگودرز به شول آباد، به سمت غرب (پل رودخانه مورزرين) تا آغاز تنگ «هوليون» و «تابله» مي توان به دو قسمت «بالادره گهر» و «دره گهر» تقسيم كرد. از ويژگيهاي «بالا دره گهر» وجود بيدستانهايي است كه در ساحل شرقي درياچه گهر بزرگ گسترده است.در هرحال بايد اذعان داشت كه راه دسترسي مناسب با كمترين پياده روي نسبت به راههاي ديگر همان مسير اليگودرز (مورزرين- تابله) به گهر است، كه بدلايل مختلف از جمله وجود چشمه ساران متعدد و گوارا و رودخانه خروشان و نيز دسترسي و راحتي مسير يكي ازراههاي ارتباطي مناسب به شمار مي رود.

گنبد درخشان فيروزه اي

در نزديکي زنجان، در ميانه فلات ايران، دشت سرسبزي است که هفتصد سال پيش از اين «ارون» (از جانشينان هلاکو خان) را شيفته خود کرد؛ و بعد فرزندش «اولجايتو» رؤياي ايجاد شهري بزرگ در اين دشت را محقق کرد.

   «گنبد سلطانيه»، در سي کيلومتري زنجان، تجليگاه هنر و معماري دوره ايلخاني است که در اواخر قرن هشتم  ساخته شده و کاشيکاري و آجرکاري بینظیرش آن را از هر اثر ديگري در جهان متمايز مي کند.

    معمارباشي اولجايتو - كه اين بناي شگرف حاصل كار اوست -‌ «علي شاه» نام داشته است. علي شاه، كه ساخت «شنب غازان» و مسجد جامع تبريز نيز كار او بوده، بظاهر نزد شاه مقام بالايي داشته است؛ زیرا نام وي سه بار در تزيينات نقاشي مقبره اولجايتو به چشم مي‌خورد.

    بناي هشت ضلعي مقبره اولجايتو، با گنبد نيمكره‌اي و به ارتفاع 54 متر و قطر 25 متر، با كاشيهاي آبي روشني  پوشانده شده است. در هريك از هشت ضلع، مناره منقوش آبي درخشاني ساخته شده كه گنبد را همچون  نگيني در بر گرفته‌ است.

 درون آرامگاه اوجايتو، با دو نقش آجر و كاشي و گچ رنگي تزيين شده است. تزيين قسمت بيروني در سال 690 و  تزيين قسمت دروني (با آجر و كاشي) در سال 692 به پايان رسيد. آجرهاي تزييني روي ديوارها سبك و طلايي  است و در آنها‌ كاشيهاي كوچك تيره‌اي كار گذاشته بودند تا كتيبه‌هاي بزرگ كوفي را تشكيل دهد.

  در 692، سه سال پيش از مرگ سلطان، به فرمان او، بار ديگر بنا را با گچ رنگي تزيين كردند. تزيينات اين بنا از كار  بهترين طراحان آن زمان نشان دارد. طرحها متنوع و شامل ترنجهاي بزرگ شبكه‌اي يا كاشيهاي نقاشي شده و  نقشهاي گل ياقوتي و زنگاري و آبي تند و طلايي روي زمينه‌اي روشن است و همه جا كتيبه‌هايي از آيات قرآني پيام الهي را ابلاغ مي‌كند.

  اين بنا از لحاظ ساختار شاهكار است و حاصل كار هنرمندي كامل؛ بنايي كه چون نگيني در شهر كوچك سلطانيه مي‌درخشد و در برابر بادهاي شديد و از جا كننده منطقه، در طول 700 سال، همچنان مقاومت كرده است.

   کميته ميراث جهاني در نوزدهم تيرماه سال 1384، بعد از گزارش کارشناس «ايکوموس» (شوراي حفاظت از محوطه ها و بناهاي تاريخي) در بيست و نهمين اجلاس اين کميته در شهر دوربان افريقاي جنوبي، با اکثريت آرا و بدون هيچ مخالفتي، بزرگترين گنبد آجري جهان را با عنوان هفتمين اثر تاريخي ايران در فهرست ميراث جهاني يونسکو به ثبت رساند.

زريوار كردستان

   درياچه زريوار، با آن جاده رويايي و جنگلهاي پرصلابتش، زينت مريوان است؛ جنگلهايي که بيش از 185 هزار هکتار وسعت دارند و رطوبت ابرهاي بارانزاي مديترانه اي را مي بلعند. وارد مريوان که مي شوي، بيشتر لباس کردي به تن دارند، مردها دستار به سرند و زنها با پوشش محلي دیده می شوند. اغلب آنها کردي را با لهجه اي شيرين و قديمي اورامي صحبت مي کنند که اصالتي تاريخي دارد.  اورامي لهجه اي است که اغلب مردم ساکن در قسمتهاي جنوبي شهرستان مريوان و شهرستان پاوه به آن تکلم می کنند.

   زريوار مريوان را هر چه وصف کنیم کم است. اين درياچه در ارتفاع 1285 متري از سطح دريا، با طول 5/4 کيلومترو عرض کمتر از 2 کيلومتر، در دو کيلومتري غرب مريوان آرميده است. آب آن شيرين است و از جوشش چشمه هاي کف درياچه تأمين مي شود. زريوار در ميان مردم کردستان جايگاه باعظمت و غرور آفريني دارد و هر ميزبان کردي ميهمانش را به ديدن آن فرا مي خواند و درباره اش قصه ها و افسانه ها می گويد.

 

   درياچه زريوار سرزمين نيلوفرهاي آبي با گلهاي سفيدي است كه بيشتر در کناره هاي درياچه و سواحل آن ديده مي شوند؛ و در کنار علفهاي هفت بند و نيهاي بلند در قسمتهاي جنوب شرقي درياچه، شکوه و عظمتي بينظير به آن داده اند.

   اين درياچه، علاوه بر زيبايي مسحور کننده اش، نقش مهمي هم در کشاورزي و صيد ماهي منطقه ايفا مي کند.   چشمه هاي «اورامان ماتان» و «ژاورود» مريوان همراه با مناطق و مناظر طبيعي، نظر هر بيننده اي را به خود جلب مي کند؛ و به همراه «کوه تخت» (با 2820متر ارتفاع) در 32 کيلومتري جنوب مريوان و کوههاي «کمانجرد» در «بندکوه»، از ديگر ديدنيهاي بیمانند منطقه مريوان محسوب مي شود. جنگلهاي مريوان نيز مملو از درختان بلوط، مازو، گلابي وحشي، زبان گنجشک، گردو، سيب وحشي، پسته وحشي، زالزالک، آلبالوي جنگلي، بادام تلخ، است.
علاوه بر اين، جنگلهاي کردستان براي شکار (البته به شيوه مجاز) يکي از مناطق عالي محسوب مي شود؛ چنانکه در اين استان 34 شکارگاه با گونه هاي مختلفي از نوع گراز، شغال، روباه، بز، قوچ، ميش، خرس؛ و پرندگان شامل کبک، تيهو، قمري، بلدرچين، اردک، سرسبز، لک لک، دارکوب، وجود دارد.

عليآباد؛ تاجي بر تارك استان گلستان

استان  گلستان  چون  كمربندي،  شرق  ايران  را با شمال  كشور پيوند زده  صورتگر جهان  چنان  در طبيعت  اين  استان  شگفتي  خلق  كرده كه  هر ورقش معرفت  كردگار است

بهشهر و آبشار سنگ نو